عرش

الهی، خفتگان را نعمت بیداری ده و بیداران را توفیق شب زنده داری و گریه و زاری .

الهی، وای برمن اگر دلی از من برنجد.

الهی، اگر گلم و یا خارم از آن بوستان یارم .

الهی، به سوی تو آمدم ؛ به حق خودت مرا به من بر مگردان!

الهی، آن که سحر ندارد ،از خود خبر ندارد.

الهی، فرزانه تر از دیوانه تو کیست.

الهی، شکرت که فهمیدم که نفهمیدم .

الهی، در شگفتم ازکسی که غصه خودش را نمی خورد و غصه روزی اش را می خورد.

الهی، بدان بر ما حق بسیار دارند تا چه رسد به خوبان.

الهی، خوشا آنان که در جوانی شکسته شدند،که پیری خودشکستگی است.

الهی، آن که تو را دوست دارد،چگونه با خلقت مهربان نیست.